در یکی از مدارس ابتدایی، وقتی آموزگار پایه سوم با نگاه مهربان و دقت مادرانه متوجه ناراحتی دو دانشآموز دوقلو شد، موضوع را بیدرنگ با مدیر و شورای مدرسه در میان گذاشت. هر سه، با حس مسئولیت و عشق، تصمیم گرفتند پا به زندگی این خانواده بگذارند تا دلهایی آرام بگیرند.
اعضای شورای مدرسه، مدیر و آموزگار به خانه خانواده رفتند، با گوش شنوا و دل مهربان درد دلها را شنیدند، و با همدلی و گفتوگو، مسیر آشتی و آرامش را هموار کردند.
نتیجه، زیباتر از هر درس کتابی بود؛ مادر با اشک شوق دوباره فرزندانش را در آغوش گرفت و خانهشان رنگ امنیت و عشق گرفت.
این اتفاق یادآور آن است که اگر مدرسه را با دل بسازیم، میتواند جایی شود برای التیام، امید و لبخند دوباره.